കളഞ്ഞ് പോയ സ്വരങ്ങള്..............

ഇന്നും വ്യക്തമായൊരു ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യം

എന്തിന് വേണ്ടി

വരദാനമായി സറ്വേശ്വരന് തന്ന സ്വരങ്ങളെ

സപ്ത സ്വരങ്ങളെ

ഹൃസ്വ കാലമെങ്കിലും ഞാന് നഷ്ടപ്പെടുത്തി

എന് കണ്ടത്തില് നിന്നുതിറ്ന്ന് വീണവ

എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും ആശകളും ആയിരുന്നു

ചപല മോഹങ്ങളും വ്യറ്ത്ഥമാം ചാപല്യങ്ങളും

എന്നിലെ സംഗീതത്തെ പലപ്പോഴും തോല്പ്പിച്ചിരുന്നോ

അറിയില്ല

കാലത്തിന്റെ ഒഴുക്കറിയാതെ

ഒപ്പം തുഴഞ്ഞെത്താന് മറന്ന് പോയി ഞാന് പലപ്പോഴും

ആ തിരകളില് ഉലഞ്ഞാടുമ്പോള്

അറിഞ്ഞതില്ല ഞാന് അകന്ന് പോവതെന്തൊക്കെയെന്ന്

എന്നെ ഞാനാക്കിയ

എന്നിലെ എന്നെ തൊട്ടുണറ്ത്തിയ

എന്റെ സ്വരങ്ങള്
എന്നില് നിന്ന്

പതിയെ മംഗളം പാടി വിട്ടകലാന് തുടങ്ങിയിരുന്നു

സ്വരങ്ങളും
മനസ്സിലെ വറ്ണങ്ങളും

നഷ്ടപ്പെടാന് തുടങ്ങിയിരുന്നു

സ്വരങ്ങള് മന്ത്രങ്ങളാക്കാന്

ആദ്യമായെന് ഹൃത്തിനോട് മൊഴിഞ്ഞ ഗുരു നാധനെയും

തൊട്ടുണറ്ത്തിയ ഹാറ്മോണിയപ്പെട്ടിയും­

മനസ്സ് മറന്ന് തുടങ്ങിയിരുന്നു

ഏതോ ഒരു വലയത്തിനുള്ളില്ദിക്കറിയാതെ

എന്തൊക്കെയോ
പിറു പിറുത്തൊരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ

രാത്രിയുടെ ഏഴാം യാമത്തില് പോലും
ഞാന് അലഞ്ഞു

വികാരങ്ങളെല്ലാം മരവിച്ച മനസ്സ്

പ്രക്ഷുഭ്ദമായ ഒരു കടല് പോലെ ആയി മാറിയിരുന്നു

ശപിക്കപ്പെട്ട
ആ ദിനങ്ങളെ

മനസ്സ് സ്വയം മണ്ണിട്ട് മൂടി

ഇനി പാടണം
സ്വരങ്ങളെ ഇനിയും തലോടണം

മനസ്സിലെ ചിത്ര ശലഭങ്ങള് ഇനിയും പറക്കണം

ഏഴു സ്വരങ്ങളും
എന് കണ്ഠത്തിലൂടിനിയും വഴങ്ങണം

ഗണ നാഥനെ പ്രകീറ്ത്തിച്ച്

ഇനിയും പാടണം
ആ സ്തുതി ഗീതങ്ങള്

മൃദു പാണി
സരസ്വതീ ദേവി

വിളങ്ങണം
എന് സ്വരങ്ങളില്

കളഞ്ഞ് പോയ
സ്വരങ്ങളെ

ഇനിയും തൊട്ടുണറ്ത്തുമ്പോ

മനസ്സിലെ വറ്ണങ്ങള്ക്ക് നിറം കൂടും...

ഒരു കൂരയ്ക്ക് കീഴില്................

ജന്മ ജന്മാന്തരങ്ങളോളം
ഒരു കൊച്ചു കൂരയ്ക്ക് കീഴില്
ഒരായിരം സ്വപ്നങ്ങള്ക്ക്പിറവി നല്കി
നമുക്ക് രാപാറ്ക്കാം
അറ്ക്ക രശ്മികള്
കണ് പീലികളെ തലോടും മുന്നെ
തമ്മില് അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നോക്കി
ഒരു സുദിനം ആരംഭിക്കാം
താല്പര്യമില്ലെങ്കിലു­ം തള്ളി നീ എന്നെ
കുളിക്കാന് പ്രേരിപ്പിക്കുമ്പോ
ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിന് വെമ്പലോടെ ഞാന് മടി കാട്ടാം
ഒടുവില് തൂവാലയാല് നീ അടുക്കുമ്പോ
പതിയെ എന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിക്കാം
കുളിയ്ക്കൊടുവില് ആ തൂവാലയാല്
നീ എന് മുടിയിഴകളെ തലോടുമ്പോള്
പതിയെ നിന് അധരങ്ങളില് ചുമ്പിക്കാം
പിന്നെ എല്ലാം ഒരു തത്രപ്പാട് രണ്ട് പേറ്ക്കും
ആ പരക്കം പാച്ചലിനിടയില്
നീ നിന് വിയറ്പ്പ് ചേറ്ത്തൊരുക്കിയപ്രാതല്
ഒരുമിച്ചിരുന്ന്കഴിക്കാം
ഒരു തുണ്ട് ദോശ നീ എന്
വായേല് വച്ച് തരുമ്പോ
ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞെന്ന പോലെ
ആ വിരല് ഞാന് പതിയെ കടിക്കാം
ഒടുവില് എടുപിടിയാലെ ഒക്കെയൊരുക്കി ഒരുമിച്ചിറങ്ങുംമുന്നെ
അവള് തന് നെറ്റിത്തടത്തില്
ഒരു ചുടു ചുമ്പനം
തിരക്കേറിയ ജോലിക്കിടയിലും
ഒരു വിളി
നീ ചോറുണ്ടോടീ....?
മറുപടിയായൊന്ന് മൂളും അവള്
ആ മൂളല് കേട്ടാലറിയാം മധുരമായൊരു നുണയാണതെന്ന്
ഒടുവില് ജോലി കഴിഞ്ഞ്
അവള് തന് കാര്യാലയത്തിന് മുന്നില്
അവളെ കാത്ത് നില്ക്കുമ്പോള്
തനിയെ തോന്നും
ഒരു വല്യ നിധിയാണവളെന്ന്
വാടിയ തണ്ട് പോലെ
തളറ്ന്ന് ബൈക്കിന്റെ പിറകില് കയറുമ്പോള് തന്നെ
അവളുടെ തല എന്റെ ചുമലില് ചാഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും
തിരക്കേറിയ റോഡിലൂടെ പോവുമ്പോള്
അവള് തന് കൈകള് എന്നെ ചുറ്റി പിണയും
പാവം ബൈക്ക് യാത്ര പേടിയാണവള്ക്ക്
വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറി
വാതില് തുറക്കുന്ന നിമിഷം പാവം സോഫയില്
വീണ് പോവും
അവള്ക്കറിയാം
ഒരു ചായ എനിക്ക് പതിവാണെന്ന്
വയ്യാതെയാ സോഫ വിട്ടെഴുന്നേല്ക്കും മുന്നെ
തഴഞ്ഞവളെ അതില് തന്നിരുത്തി അടുക്കളയിലേക്ക്ഞാന് പോവും
ആവി പറക്കുന്ന ചായയുമായ് അടുത്തെത്തുമ്പോ
ചുണ്ടില് ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവളെന്നെ നോക്കും
ഒരുമിച്ചിരുന്നാചായ കുടിക്കുമ്പോ
മാറില് തല ചായ്ച്ച് ഞങ്ങള് അല്പം പ്രണയിക്കും
വല്ലാതെ പ്രണയാതുരനായി
എന് ചെയ്ത്തുകള്
അതിര് കടക്കുമ്പോ
സ്നേഹത്തോടൊരു നോട്ടത്താലൊന്ന്ശാസിച്ചവള് എഴുന്നേറ്റ് പോവും
കുളി കഴിഞ്ഞ്
ഒരിത്തിരി നേരം ഒരുമിച്ചിരിക്കും
പതിയെ അവള് തന് കണ്ണ് വെട്ടിച്ച്
കുപ്പിയെടുക്കാന് തുടങ്ങുമ്പോ പിടി കൂടും അവള്
ഒരു കുഞ്ഞിനെ പോല് ഞാന് വാശി പിടിക്കും
ഒന്നെന്ന ധാരണയില് സമ്മതിക്കും
പിന്നീട് അടുക്കളയാണ് ഞങ്ങടെ ലോകം
അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും വഴക്ക് കൂടി
ഞങ്ങള് ഒരുമിച്ച് ഉണ്ടാക്കും എല്ലാം
ശേഷം ഒരുമിച്ചിരുന്ന്കഴിക്കും
എല്ലാ ജോലിയും കഴിഞ്ഞ്
ഒരുമിച്ചിരുന്നല്പം ടിവി കാണും
പരസ്പരം കൈ കോറ്ത്ത് ഞങ്ങള് പ്രണയിക്കും
പതിവ് പോലെ
പ്രണയ ത്വരയാല് ഞാന്
അതിര് കടക്കുമ്പോ അവള് ശാസിക്കാറില്ല
എന്റ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളെഅവള്ക്കല്ലാതെ
മറ്റാറ്ക്ക് മനസ്സിലാക്കാനാവും
സ്വപ്നങ്ങളെയും പ്രതീക്ഷകളെയും
പതിവ് പോലെ താലോലിച്ച്
ഒരു പുലരിക്കുള്ള കാത്തിരിപ്പോടെ
ഞങ്ങള് നിദ്രയിലേക്ക് തെന്നി വീഴും...

ഒഴുകി വന്നത് മറ്റേതോ 

തീരത്തു നിന്നായിരുന്നു എങ്കിലും 

ആ വൃക്ഷം ഇന്നും 

ഇലകള് പൊഴിക്കുന്നു

വേരൂറ്ന്ന് കയറിയ

പഴയ മണ്ണിന്റെ ഓറ്മയില്

അതിന്റെ വ്യതിയാനങ്ങള്ക്ക് തലകുനിച്ച്

ആ വൃക്ഷം ഇന്നും ഇല പൊഴിക്കുന്നു

ഋതു ഭേദങ്ങളെ അനുസരിച്ച്

മഞ്ഞിനും മഴയ്ക്കു വെയിലിനും വഴിയൊരുക്കി

അവയ്ക്ക് സ്വാഗത ഗാനമോതി

ആ വൃക്ഷം ഇന്നും
ഇല പൊഴിക്കുന്നു

ഓരോ ചില്ലകളിലും

പ്രത്യാശ തന് നാമ്പുകള് വളറ്ത്തി

അതില് സ്വപ്നങ്ങളെ താലോലിച്ച്

ആ വൃക്ഷം ഇന്നും ഇല പൊഴിക്കുന്നു...

മറയില്ലാതെ നിന് 
ഉള്ളം തുറന്ന് 

സ്വയം ഒന്ന് ചിരിക്കാന് നിനക്കാവാറുണ്ടോ 

നിന്റെ മനസ്സിന് ചുറ്റും

ഭേദിക്കാനാവാത്ത ഒരു മതില് ഇല്ലേ

കരിമ്പുക നിന്റെ ഹൃദയം

പൂറ്ണമായി മറച്ചു കളഞ്ഞോ

നിന്റെ കണ്ണുകളില് ഇപ്പോഴും

തിളക്കം നീ സൂക്ഷിക്കാറുണ്ടോ

വാക്കുകളുടെ മുന എന്നും നീ

മൂറ്ച്ച കൂട്ടാറുണ്ടോ

അന്യന്റെ കണ്ണുനീര് നിന്നെ ത്രസിപ്പിക്കാറില്ലേ

ആ കണ്ണുനീറ്ക്കണങ്ങള് നിനക്ക് ഊറ്ജം തറാറില്ലേ

അധ്വാനം എന്താണെന്ന് നീ അറിഞ്ഞോ

സറ്വവും അന്ധകാരത്തില് മുങ്ങുമ്പോള്

കിടപ്പറയിലെ ചെയ്ത്തുകള്ക്കൊടുവില്
മാത്രമല്ലേ

വിയറ്പ്പിന്റെ മാധുര്യം
നീ അറിയാറുള്ളു

നിന്നെ നോക്കുന്ന കണ്ണുകളില്

എന്നും
കാമം കാണാനല്ലേ നിനക്കിഷ്ടം

ചെയ്ത് കൂട്ടിയ പാപങ്ങള്

കണ്ണുനീരില് കഴുകിക്കളയാം എന്നാണോ

ഒരു മനുഷ്യന്
എന്ന് പറയാന്

നിന്നില് എന്തുണ്ട്

ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ് നോക്ക്

പിന്നിട്ട പാതകളില്

അനുഗ്രഹ വാക്കുകള് കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നോ

അതോ ശാപങ്ങള് തീറ്ത്ത
മുള് പാതയിലൂടെ ആയിരുന്നോ യാത്ര

ഒരു യാഥാറ്ത്ഥ്യം തിരിച്ചറിയു നീ

കേവലം ഒരു മനുഷ്യനാണ് നീ

നീ പോലും അറിയുന്നില്ല

പരിധികളാലും

പരിമിധികളാലും

ചുറ്റപ്പെട്ട
ഒരു ജന്മം ആണ് നിന്റേത്

കാരണം നീ ഒരു മനുഷ്യനാണ്.....